شعر فارسی در سیر تاریخی خویش از عوامل بسیاری تاثیر پذیرفت که از جمله آنها عناصر زبان عامیانه است، البته تاثیر این عناصر در همه ادوار ادب فارسی به یک اندازه نیست. زبان عامیانه به عنوان گونه ای زبان زیرِمعیار دربردارنده عناصر گوناگونی است که به مقدار قابل توجهی در شعر شاعران معاصر نمود یافته است. حمید مصدق از جمله شاعران نوگرای معاصر، به پیروی از نیما، به مقدار قابل توجهی، از عناصر زبان عامیانه در اشعارش بهره برده است. کاربرد اشکال مختلف عناصر زبان عامیانه در شعر مصدق گذشته از آنکه موجب تشخص زبان شعر وی شده، روانی و سادگی کلام او را نیز به همراه داشته است. زبان و فرهنگ عامیانه به کاررفته در دفاتر شش گانه مصدق را می توان در هفت گروه تقسیم کرد: 1- واژگان عامیانه، 2- واژگان رایج و محاوره ای 3- کنایه و مثل 4- تلفظ های عامیانه 5- تلمیح به قصه های عامیانه 6- باورها و رسوم عامیانه 7- واژگان محلی. بسامد موارد مذکور در دفاتر مصدق یکسان نیست. این عناصر در دو دفتر «درفش کاویان» و «آبی خاکستری سیاه» بسیار اندک است، فضای حماسی حاکم بر این دو دفتر را می توان از جمله عوامل کاهش این عناصر دانست؛ از سویی دیگر تغزل و عشقی صمیمی، ملموس و زمینی محتوای اغلب اشعار مصدق در چهار دفتر «سال های صبوری»، «شیر سرخ»، «در رهگذار باد» و «از جدایی ها» را تشکیل می دهد و این امر به کاربرد زبانی آشنا همراه با بهره بردن از عناصر زبان عامیانه انجامیده است.

خصوصیات مشترک فراوانی را می توان میان شعر مولانا جلال الدین و شعر امروز ایران پیدا کرد که تا امروز برای منتقدان و شعرشناسان پنهان مانده و فرصتی برای بررسی آنها برای جامعه ادبی دست نداده است. یکی از این خصوصیات نهفته نو اندیشی و نوگفتاری شعر معاصر با پاره ای از اشعار شاعران گذشته و به ویژه با شعر مولانا است. توجه به این مقوله نه تنها به شناخت بیشتر شعر کمک می کند بلکه باعث ایجاد نشاط و تازگی روح خواننده نیز می گردد.

در انگلستان یک مستمع مودب با دقت کامل به صاحب سخن خیره می شود و گهگاه پلک بر هم می زند تا اشتیاق خود را به موضوع صحبت نشان دهد. این گونه پلک زدن برای آمریکاییها بی معناست. آمریکایی انتظار دارد مستمع سر خود را به علامت تایید تکان دهد و گاهی زیر لب بگوید: آها، آها. در مناطقی از خاور دور هیچ نگاهی به طرف مقابل در حین صحبت جایز نیست.در آموزش زبان خارجی ، معمولا گفته می شود که فرهنگ با زبان آمیخته است و در تدریس زبان حذف عامل فرهنگ امکان پذیر نیست . اما این مهم چندان در کتابها و کلاسهای آموزش زبان ملموس نبود تا اینکه روش ارتباطی با گرایشی جامعه شناسانه پا به عرصه آموزش زبان گذاشت. این روش سعی داشته تا آنجا که ممکن است زبان را به شکل واقعی و طبیعی آن که توسط گویشوران زبان هدف مورد استفاده قرار می گیرد در کلاس درس ارایه کند.با این حال مساله فرهنگ به همین جا ختم نمی شود. امروزه زبانهای خارجی با اهداف متفاوت و متنوع آموخته می شود. آیا همه زبان آموزان نیازمند آن اند که با فرهنگ بیگانه آشنا شوند؟ آیا یادگیری زبان، آن طور که شومن مدعی است، بدون ترک فرهنگ خودی و پذیرش فرهنگ گویشوران زبان هدف امکان پذیر نیست؟ اصولا فرهنگ در حیطه آموزش زبان چگونه تعریف می شود؟ در کشورمان، ایران، این مساله چه شکلهایی پیدا می کند؟ اینها برخی از سوالاتی است که مقاله حاضر به آن پرداخته ولی لزوما جوابی قطعی به آنها ارائه نمی شود. بلکه حیطه هایی برای تحقیق در مقوله فرهنگ و آموزش زبان خارجی مطرح می شود.

ادبیات یکی از شیون اجتماعی است که همواره تحت تاثیر وقایع و رویدادهای سیاسی عصر خود بوده و جایگاهی برای بیان و بازتاب آن جریان هاست. از پیامدهای حاکمیت استبداد و اختناق بر جامعه، رویکرد شاعران به بیان نمادین است. سواره ایلخانی زاده از جمله شاعران نوپرداز کرد در کردستان ایران است، که تحت تاثیر شرایط جامعه و شعر نو فارسی و تاثیر پذیری از شعر نیمایوشیج، در شعر خود به جامعه گرایی و توجه به دردها و رنج های مردم و متعهد دانستن خود در فضای خفقان زده که ارمغان حکومت عصر بود، پرداخت. برخی از شاعران در شعر نو فارسی، برای بیان مشکلات و آرمان های مردم، از زبانی سمبولیک و نمادین بهره می بردند. سواره نیز به تاثیر از شرایط حاکم بر جامعه، در شعر، زبانی سمبولیک داشت. در این مقاله با نگاهی به اوضاع تاریخی و سیاسی دوران شعری سواره، به بررسی زبان شعر «خه وه به ردینه» (خواب سنگین/ Xawa bardî, na)، سمبول های شعری اش و بهره گیری از آن ها برای بیان مشکلات و آرمان های جامعه سواره می پردازیم و به این مهم دست می یابیم که سواره با تلفیق نمادگرایی و جامعه گرایی که دو ویژگی بارز سمبولیسم اجتماعی است، بازگوکننده وقایع تاریخی، سیاسی و اجتماعی عصر خود است.

چکیده فارسی:یکی از رویکردهای جدید در بررسی های ادبی که توجه بسیاری از ناقدان و پژوهشگران را به خود معطوف داشته، واکاوی نشانه ها و رمزگان های تشکیل دهنده متون ادبی است. نشانه شناسی به دانش بررسی نظام های نشانه ای مختلف همچون زبان، تصاویر و علامت های وضعی اطلاق می شود و یکی از مفاهیم بنیادی آن یعنی رمزگان، به منزله چهارچوبی است که نشانه ها در آن معنا می یابند. از آن جا که ادبیات با علوم انسانی در ارتباط نزدیک است، ناقدان ادبی نیزاز خدمات نشانه شناسی رمزگان ها و شیوه های تاویل آن ها در بررسی متون، بی نصیب نمی مانند. این پژوهش که از نوع کیفی است، به روش توصیفی تحلیلی وبا استفاده از منابع کتابخانه ای نوشته شده و با هدف نشانه شناسی مهم ترین رمزگان های زبانی سروده «عوده سندباد» از «علی فوده» (1946 - 1982م) و میزان هماهنگی آن ها با شرایط زندگی شاعر و نقشی که در انسجام این سروده داشته اند، انجام شده و در نهایت دریافته است که شخصیت شاعر و روحیات وی در رمزگان مربوط به صاحب متن و رمزگان اسطوری تجلی یافته و انسجام سروده از رهگذر رمزگان فرم و رمزگان روایی حاصل گردیده و میزان ادبیت آن مرهون دو رمزگان زیبایی شناختی و بینامتنی شعری است.شایان ذکر است که آوردن واژه «سندباد» در عنوان سروده که سبب تداعی داستان این شخصیت اسطوری و کنکاش برای یافتن شباهت میان سراینده این قصیده (علی فوده) و سندباد اسطوری می شود، مهم ترین علت گزینش سروده مذکور جهت نشانه شناسی رمزگان های زبانی آن است. چکیده عربی: سیمیائیة الرموز هی إحدی المناهج الحدیثة التی اهتمّ بها النقّاد والدارسون فی دراسة النصوص الأدبیة وتأویلها، وهی الدراسة والبحث عن العلامات المختلفة کاللغة والصور والعلامات الوضعیة. من المفاهیم الأساسیة فی علم السیمیاء هی الرموز اللغویة التی تکتسب بموجبها العلاماتُ معناها الخاص. بما أنّ هناک علاقة وثیقة بین الأدب والعلوم الإنسانیة فهو ینتفع من نتائج السیمیائیة وأنماطها فی دراسة معانی النصوص ودلالاتها، فهذا ممّا دَفعنا علی دراسة قصیدة «عودة سندباد» لـ «علی فودة» (1946-1982 م) من منظور سیمیائیة الرموز اللغویة، إضافة إلی هذا إنّ کلمة «سندباد» التی ذکرت فی عنوان القصیدة، تخطر ببالنا هذه القصة الأسطوریة وجَعَلَنا علی الفحص عن الاشتراک بین هذه الشخصیة الأسطوریة وبین حیاة «علی فودة» یقوم هذا البحث الکیفی بالدراسة السیمیائیة لهذه القصیدة بحثاً عن أهمّ رموزها اللغویة وتبیین علاقتها مع حیاة الشاعر من جانبٍ ودورها فی تماسک القصیدة من جانب آخر،وذلک وفق منهجٍ وصفیٍّ – تحلیلیّ، مستفید اً من المصادر الخطیة والمکتبیة. قد أوحت النتائج علی أنّه تمثّلت ملامحُ شخصیة الشاعر ونزعاته الشخصیّة فی الرموز الخاصة بصاحب النّص، کما تحقّق تماسک القصیدة بفضل الرموز الشکلیة والروائیة، إضافة إلی الرموز الجمالیة والتناصیة التی قد أثرّت علی القیمة الأدبیة للقصیدة.

Easy access to social media enables users to express their opinions and ideology about various topics like news, videos, and personalities freely, without any fear, and often in an offensive manner. It is a vital task to detect comments with offensive language on social media platforms and relies on a complete and comprehensive tagged dataset. Therefore, in this paper, we introduce and make publicly available PerBOLD, a new Persian comment dataset collected from Instagram as a popular platform among Iranian. We follow a two-level manual annotation process in order to determine whether a comment has offensive language or not and fine-grained tags of different types of offensive language. Furthermore, we present some interesting aspects of data and analysis them.

Explaining the meaning of “Clear Arabic language” (Arabic: لسان عربیّ مبین) in the Holy Quran according to the opinions of the commentators (the scholars who interpret the Holy Book of Quran) and the semantic functions of the words is the main issue of this research. Differences of opinion of commentators (Arabic: مفسّر; plural: Arabic: مفسّرون, Romanized: mufassirūn) and citing their views for different reasons necessitated this research. The present article has been studied and evaluated the opinions of the commentators in interpreting the verse and considers their views about “Clear Arabic language” (Arabic: لسان عربیّ مبین) in four parts. These include: Taḥaddī (Arabic: تحدّی, The Quranic Challenge), the language of the audience and the place of revelation, the honor and capacities of the Arabic language, the eloquence and explicitness of the specific language of the Qur'an. The results of the research show that the “Clear Arabic language” beyond the opinions of the commentators is a common understanding that has revealed the superhuman language of revelation through human conversational style and considered the universal characteristics, transhumanism, transhistorical of the Holy Book of Quran while considering the conditions and understanding of the audience. Paying attention to the Quranic meaning of related words and narrations as well as Saussure’s linguistic point of view can confirm the recent meaning.

سلطان ابراهیم میرزا (946-984 ه) پسر بهرام میرزا ابن شاه اسماعیل اول صفوی است. بهرام میرزا کوچکترین فرزند شاه اسماعیل اول صفوی بود و افزون بر شاه طهماسب اول، دو برادر دیگر به نامهای القاس میرزا و سام میرزا (مولف تذکره تحفه سامی) داشت. او از سال 963 هجری از طرف شاه طهماسب فرمانروایی ولایت مشهد را تا پایان عمر(984) عهده دار بود. موضوع این مقاله معرفی دیوان شعر این شاعر (با عنایت به تصحیح نسخه خطی) و نگاهی به هنر شاعری اوست. تنها اثر باقی مانده از او دیوان شعریست که در کتابخانه کاخ گلستان به شماره 2183 و به شماره ردیف 139 در صفحات 337 تا 340 جلد اول، بخش دیوانها با عنوان دیوان جاهی (تخلص شاعر) ثبت و معرفی شده است. در برخی از منابع تعداد ابیات دیوان او را قریب سه هزار بیت دانسته اند (خلاصه التواریخ،ص 110). دیوانی که از وی به دست ما رسیده،993 بیت است که 859 بیت آن به فارسی و باقی به زبان ترکی است. دیوان شامل مقدمه منثور، هشت قصیده، نود غزل، 58پنجاه وهشت رباعی و اشعار ترکی است. این دیوان پنج سال پس از کشته شدن شاعر به دست شاه اسماعیل دوم صفوی در سال 989 هجری به همت دخترش گوهر شاد خانم گردآوری شده؛ سفینه ای است منتخب از کل شعر شاعر که به صورت ذوقی توسط دخترش انتخاب و تدوین شده است. مدح بزرگان دین اعم از: رسول اکرم (ص)، امام حسین (ع) و امام رضا(ع)، وقوعگرایی و توجه به معشوق، مضامین عارفانه، اشارات تاریخی و فخر و خودستایی از مضامین عمده شعر اوست. شعر او ساده، روان و پر تاثیر است.